وی با اشاره به حضور کودکان در مسجدالنبی(ص) و بازی آزادانه آنان، کارکرد محدود مساجد در منطقه را نقد کرد و گفت: اگر کودکی از مسجد رانده شود، در پیری به آن بازنمی‌گردد؛ مسجد باید کانون اجتماعی، تربیتی و نورافشان برای همه سنین باشد و باید مسجد را به جایگاه رحمانی و مأنوس برای همه گروه‌های سنی تبدیل کرد.
این مدرس علوم دینی با برشمردن تاریکی‌های پیش از اسلام گفت: پیامبر با همین نور، بشریت را از جهالت‌های بزرگ رهاند؛ از شرک و بت‌پرستی که هزاران سال بر جوامع سایه انداخته بود، تا رسم شوم زنده‌به‌گور کردن دختران که نشانه‌ای از تاریکی اخلاقی آن دوران بود و همچنین انسان را از ناامیدی و سرگشتگی نجات داد و به او آموخت که با نگاه در آینه وجود خویش، عیوب رفتاری و نیّاتی خود را بشناسد و اصلاح کند.
وی تأکید کرد: خداوند متعال از کسانی که برای او شریک قائل می‌شوند، نمی‌گذرد و پیامبر با نور هدایت خود، این تاریکی بزرگ را نیز از پیش روی بشر برداشت و انسان را به شناخت لطف و عزیمت الهی رهنمون ساخت و راه سعادت را نه در بیرون، بلکه در درون وجود خودش به او نشان داد.
ماموستا محمدکیا در پایان با اشاره به تجربه کشورهای دیگر در بهره‌گیری از ظرفیت‌های اجتماعی مساجد، خاطرنشان کرد: ما نیز باید این سرچشمه نورانی را که خداوند در وجود رسولش نهاد، به همه ابعاد زندگی بکشانیم و مسجد را از قالب محدود فعلی خارج کنیم تا بار دیگر به کانون همدلی، آموزش و روشنایی جامعه تبدیل شود.